Wrzesień Kombatanta

Milicjanci, ktorzy sie pozniej pojawili, nie wezwali karetki pogotowia. Pogotowie zawiadomila mieszkajaca w sasiedztwie lekarka, ktora widziala wypadek. Gdy Irena trafila do szpitala, wejscia do jej pokoju chronili nie milicjanci, a funkcjonariusze SB. Nie dopuscili do zapadlej w spiaczke Ireny nawet ojca Czumy, ktory przyszedl z ostatnim namaszczeniem.
Gdy po kilku tygodniach odzyskala swiadomosc, ordynator powiedzial jej, ze musi spedzic w szpitalu jeszcze wiele tygodni. Kilka dni pozniej poszedl na urlop. Jego zastepca, lekarz G. natychmiast kazal jej wynosic sie ze szpitala. Ponoc, jak stwierdzil: "brakuje lozek".
W polowie roku 1979 zaprzyjaznieni dzialacze podziemia, Danuta i Mieczyslaw Ustasiakowie wyjechali na wakacje. Irena zamieszkala u nich.
10 lipca rano, jak zwykle wsiadla do tramwaju linii nr 5. Przy dzisiejszym placu Rodla wysiadla, by przesiasc sie do linii 3 i pojechac do pracy do szpitala. Na przejsciu stanela, czekajac wraz z innymi pieszymi na zmiane swiatel. Byla godzina 7.30. Zapalilo sie zielone swiatlo, ruszyla. W tym momencie na pasy wjechala rozpedzona syrenka uderzajac w Irene. Samochodem kierowal stargardzki milicjant Ludwik S. W srodku siedzialo tez trzech innych funkcjonariuszy. W wyniku uderzenia Irena doznala wielu bardzo powaznych obrazen. Miala zlamana zuchwe, trzy kregi szyjne, kosc skroniowa i otwarte zlamanie prawej goleni, odbite i zalane krwia pluca oraz zlamana podstawe czaszki. Syrenka uciekla z miejsca wypadku.